İçeriğe geç
maliplatform.net

5779 sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun

Geçici Madde 1

Bu maddeyle GİB tarafından ilişkilendirilmiş belge yok.

Madde metni (GİB'de yayımlanan hâli)
(1) 13/1/2005 tarihli ve 5286 sayılı Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğünün Kaldırılması ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun uyarınca kaldırılan Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğünün taşra teşkilatı için 2005 Mali Yılı Bütçe Kanununda personel ve cari giderlere ayrılan ödenekler kadar ödenek, personel sayısındaki değişimler dikkate alınarak beş yıl süreyle Maliye Bakanlığı bütçesine konulur. Bu ödenek Bakanlık tarafından 5286 sayılı Kanunda belirtilen ilgili il özel idareleri ile büyükşehir belediyelerine aktarılır.

(2) Bakanlar Kurulu, birinci fıkrada öngörülen süreyi beş yıla kadar uzatabilir.

(3) Bu maddenin uygulanmasına ilişkin esas ve usuller, İçişleri Bakanlığı ve Maliye Bakanlığı tarafından birlikte belirlenir.

(4) Belediyelerin Kentsel Altyapı İhtiyaçları İçin Tahsis Edilen Ödeneğin Kullanımına İlişkin Yönetmelik kapsamında yürütülen ve bu Kanunun yayımı tarihinde İller Bankasının yükümlülüğü altında bulunan harita, imar planı, içmesuyu, atıksu, katı atık, deniz deşarjı, proje ve yapım işlerinin finansmanında kullanılmak üzere, 6 ncı maddeye göre ayrılan denkleştirme ödeneğinin % 30'u, Maliye Bakanlığı tarafından iki eşit taksit halinde ve beş yıl süre ile İller Bankası'na aktarılır. Aktarılan ödenek bu projeler dışında kullanılamaz.

Kaynak: GİB'deki madde sayfası. Değişiklik ve yürürlük notları metindedir; güncelliğini resmî kaynaktan doğrulayın.

Hatırlatma: Belge–madde ilişkisi Gelir İdaresi Başkanlığı'nın kendi sınıflandırmasıdır; bir belge birden çok maddeyle ilişkilendirilmiş olabilir. Özelgeler yalnızca başvuran mükellef bakımından bağlayıcıdır ve yazıldığı dönemin mevzuatına göredir; en son tarihli belge her zaman en güncel görüş anlamına gelmez, sonraki mevzuat değişikliklerini kontrol edin.

← Madde 10 Yürütme · 5779 s. K. maddeleri · Geçici Madde 2 →